एका अविस्मरणीय ठिकाणी अविस्मरणीय कलाकृती शोधा: पिट्सबर्ग गादी कारखाना

गाद्या कारखान्यात गेल्या काही काळापासून खरा गाद्या कारखाना नाही.
गेल्या शतकाच्या शेवटी, पिट्सबर्ग सेंटरच्या उत्तरेकडील समुदायाच्या टेकडीवर बांधलेले, ते स्टर्न्स & साठी गोदाम आणि शोरूम म्हणून वापरले जात होते. 1960
आज, हे देशातील सर्वात असामान्य कला संग्रहालयांपैकी एक आहे.
चित्र काढण्यासाठी किंवा शिल्पकला करण्यासाठी जागा नाही
अर्थातच गादी.
आता चार कथा आहेत. . .
बरं, ते काही प्रमाणात "कथा" बद्दल आहे.
तुम्हाला अशा प्रतिष्ठानांमध्ये घेऊन जाईल जिथे तुम्हाला कला संग्रहालयात जायचे नाही.
अलिकडेच चौथ्यांदा
उदाहरणार्थ, सर्कस व्यतिरिक्त, फ्लोअर शोला डॅम एव्हरीथिंग म्हणतात आणि त्याची प्रेरणा ई. कडून येते. E.
कार्मिंग्जची कविता म्हणते, "अरेरे सगळं भयानक, कंटाळवाणं, गतिहीन, साहसी, आतल्या दिशेने वळणारे आहे, अरेरे सगळं या वर्तुळात प्रवेश करणार नाही आणि त्याचा आनंद घेणार नाही."
द झानी अंब्रेला सर्कसचे संस्थापक कलाकार बेन सोटा यांनी कॅनव्हासने झाकलेला, खोली-
या उपकरणाच्या आकारामुळे, पर्यटक खूप कमी स्टील केबल्सवर चालू शकतात, ट्रॅपेझवर स्वतःला लटकवू शकतात आणि अगदी मोठ्या धातूच्या अ‍ॅक्रोबॅटिक व्हीलवर देखील लोळू शकतात.
रायडर हेन्रीच्या डायस्पोराच्या हॉलच्या पलीकडे, एक भविष्यकालीन शहर -- सूक्ष्म स्वरूपात (
(घर इतके लहान असेल की तुम्ही ते हातात धरू शकाल आणि त्याचे फर्निचर उघडून दाखवू शकाल, ज्यामध्ये प्रेक्षकांना योग्य प्रमाणात पाहण्यासाठी एक लहान आरसा देखील असेल)
ते एका अंतराळ स्थानकासारखे दिसते जे पुढच्या आकाशगंगेकडे मागे हटत आहे.
या स्तरावर, एका बंद खोलीत एक कायमस्वरूपी प्रदर्शन आहे --
सारा ओपेनहायमरचे विचित्र शीर्षक ६१०-३३५६ —
प्लायवुड मोल्ड केलेले
जमिनीवरील आवरणाच्या छिद्रांमुळे तुम्हाला खालील मजल्यावरील इमारतीची बाजू थेट पाहता येते.
काही कारणास्तव, पक्षी आत उडत नाहीत.
मुले बाहेर पडू नयेत म्हणून संग्रहालयाने खोलीला कुलूप लावले.
इतर कायमस्वरूपी प्रदर्शनांमध्ये गवतापासून बनवलेल्या आरशाच्या पोल्काचा एक जोडी समाविष्ट आहे.
ठिपके असलेली खोली, खोलीत येणाऱ्या प्रत्येकासाठी अमर्यादित संकल्पनेला नवीन अर्थ देणारी;
जेम्स टेरेल यांनी बनवलेले आकर्षक आणि उत्कृष्ट प्रकाश शिल्पे;
ग्रीर लँक्टनबद्दलची हृदयद्रावक गोष्ट म्हणजे, हे सर्व माझ्याबद्दल आहे, तुमच्याबद्दल नाही,
तिची बेडरूम तयार केल्याने ट्रान्स कलाकाराला व्यसन आणि एनोरेक्सियाशी लढण्यासाठी एक खिडकी मिळते.
हे सर्व साइट आहे-
विशिष्ट स्थापना कला, \"ज्याचा अर्थ ती ज्या जागेत आहे त्या जागेशी संबंधित कला आहे, जी आता तुम्हाला गादी कारखान्यात सापडणारी एकमेव गोष्ट आहे, जरी १९७७ मध्ये जेव्हा इमारतीने नवीन जीवन सुरू केले तेव्हा असे नव्हते.
\"आम्ही एक अन्न कंपनी सुरू केली.
द मॅट्रेस फॅक्टरीच्या संस्थापक बारबरा लुडोव्स्की म्हणाल्या: \"पहिल्या मजल्यावर शाकाहारी स्वयंपाक केला जातो. \".
\"तो माणूस जो नुकताच आला. \"
सगळे म्हणतात, 'तुमच्याकडे खूप दूरदृष्टी आहे,' वगैरे. मी काय केलं.
ही एक उत्क्रांतीवादी प्रक्रिया आहे, जी सुरुवातीला स्वतःच्या इच्छेवर आधारित आहे: काम करण्यासाठी एक जागा, राहण्यासाठी एक जागा, एक असा समुदाय जिथे मी एक व्यक्ती म्हणून भरभराट करू शकेन.
\"इतरही तिथे भरभराटीला येतात, ज्यात एका तरुण कलाकाराचा समावेश आहे ज्याचे काम साइटवरील पहिल्या तुकडीच्या कामांमध्ये समाविष्ट होते --
विशिष्ट स्थापना: मायकेल ओलिजनिक, तो आता आहे
संग्रहालयाचे क्युरेटर
"तो नेहमीच स्वतःला एक भयानक जेवणाचा पाहुणा म्हणून संबोधत असे जो कधीही घरी आला नाही," लुडेरोव्स्की हसला. \".
आज घरी जाणे म्हणजे वरच्या मजल्यावर जाणे. दोघे सह-
संग्रहालयाच्या वरच्या दोन मजल्यांवर दिग्दर्शक एक मोठी खुली राहण्याची जागा सामायिक करतो आणि एक कला संकुल सह-यजमान करतो ज्यामध्ये आता मुख्य इमारतीत कलाकार निवासस्थाने आणि स्टुडिओ आणि इतर अनेक इमारतींचा समावेश आहे. त्यापैकी एक - तीन -
रस्त्यालगत व्हिक्टोरियन टाउनहाऊस
ओलिजनिक ज्याला स्मृतीची खूण म्हणून "काळ्या धाग्याचे मैल" म्हणतो, त्याद्वारे व्यापलेले एक मोठे टाउनहाऊस --
बर्लिनमध्ये तयार केलेले विविध कोळ्याचे जाळे भरा.
कलाकार चिहारू शिओटा.
ओलिजनिकने स्पष्ट केले: \"आम्हाला संपूर्ण इमारत तिने करावी अशी आमची इच्छा होती, म्हणून संपूर्ण इमारतीची कल्पना होती, म्हणून जेव्हा पाहुणे येत असत तेव्हा ते दार उघडून तो तुकडा शोधत असत.
\"त्यांना जे आढळले ते म्हणजे मुळात तीन फ्लोट्सची स्मृती मूल्ये अस्पष्ट होती.
या स्थापनेमुळे खोलीतील वस्तूंवर लक्ष केंद्रित करणे कठीण झाले: एक बेड, सुटकेसचा ढीग, मध्यभागी तरंगणारा लग्नाचा पोशाख.
भिंतीपासून भिंतीपर्यंत पसरलेली हवा, शेकडो कोन असलेल्या, अनियमित धाग्यांमधून, जे सर्व अस्पष्ट आणि अस्पष्ट होतात.
"१३ लोकांसाठी १० दिवस लागले," ओलिजनिक आश्चर्याने म्हणाला.
\"जेव्हा त्यांनी १० दिवस सांगितले, तेव्हा आम्हाला वाटले, 'नाही' कारण त्यांना एका खोलीत काम करताना पाहणे खूप, खूप कष्टाचे होते -- तीव्र.
पण ते सकाळी लवकर कामाला सुरुवात करतील, कधीकधी पहाटे २ वाजेपर्यंत, आणि नंतर दुसऱ्या दिवशीही तेच काम करतील.
\"त्यांच्या प्रयत्नांचा आणि त्यांनी तयार केलेल्या काळ्या गॉझ ग्रिडचा परिणाम असा आहे की तुम्ही या शतकात पाहू शकता --
आठवणींच्या धुक्यातून जुने घर. . .
सहभागीवर त्याचा विशेष अनुनाद प्रभाव पडतो.
ओलिजनिक म्हणाला: \"कोणीतरी आम्हाला भेटायला आला होता आणि तो प्रत्यक्षात दुसऱ्या मजल्यावर जन्मला होता.
जेव्हा तो पायऱ्या उतरत होता
तुम्ही तीन पितळी मेलबॉक्स पाहिले का? —
त्याची आई १९३२ मध्ये इमारतीत राहायला आली आणि तिचे नाव अजूनही त्या पितळी मेलबॉक्सवर पेन्सिलने लिहिलेले होते.
\"गादी कारखान्यातील अनेक उपकरणांप्रमाणे, स्मृतीचे अंश ही एक जटिल कल्पना आहे जी एका अतिरिक्त किमान स्वरूपात सादर केली जाते.
हे दिग्दर्शकाच्या खाजगी निवासस्थानाच्या अगदी विरुद्ध आहे, जे दोन लोकांनी गोळा केलेल्या हजारो वस्तूंनी भरलेले आहे --
चोचके लुडेरोव्स्की यांचे-
भरण्याचे कॅबिनेट (
१९३० मधील डझनभर मिकी माऊससह (
फॅशन मासिकातील नमुन्यानुसार तयार केलेले हस्तनिर्मित पात्र)
ओलिजनिकमधील मध्ययुगीन आधुनिक फर्निचर.
"त्याच्यासोबत राहणे म्हणजे संपूर्ण वेळ ख्रिसमस घालवण्यासारखे आहे," लुडेरोव्स्की म्हणाला. \".
तो या बाळांना घरी घेऊन आला.
\"त्याने क्युरेटरच्या नजरेतून हुशारीने खजिना व्यवस्थित केला.
तिचे बाळ हस्तनिर्मित असते. . .
लिव्हविथ घालतोय.
मला वरचेवर परवडत नाही-
तिने स्पष्ट केले.
\"जर मी बाहुल्यांचा संग्रह करणारा असतो, तर तुम्ही परिपूर्ण कपडे, परिपूर्ण शूज, परिपूर्ण यांत्रिकी इत्यादी गोष्टींचा पाठलाग केला असता.
मला ही यंत्रणा आवडते आणि मला त्याच्या लूकची पर्वा नाही.
मी सौदे शोधत आहे, मी तुटलेल्या वस्तू शोधत आहे, मी त्या सहजपणे दुरुस्त करू शकतो, यामुळे मला ती हस्तनिर्मित गोष्ट पुन्हा मिळते.
कारण लुडेरोव्स्की आणि ओलिजनिक हे केवळ कला व्यवस्थापक नाहीत तर कलाकार आहेत.
वेबसाइटवर गुंतवणूक करण्यासाठी पुरेसे आहे.
ते त्यांच्या स्वतःच्या निर्मितीपेक्षा वर जगतात: हे कलात्मक क्रियाकलापांचे एक ठिकाण आहे.
"मला प्रत्यक्ष प्रक्रियेचा एक परिघीय भाग व्हायला आवडते," लुडेरोव्स्की म्हणाले. \".
\"तुमच्यावर कलेच्या प्रभावाच्या बाबतीत, विचार करण्याची प्रक्रिया, लवचिकता आणि समस्या सोडवणे आणि माझ्यासाठी खूप महत्वाचे असलेल्या सर्व गोष्टींबद्दल.
\"म्हणूनच त्यांच्या अपार्टमेंटखालील चार मजले सहयोग आणि संवादाच्या कलेसाठी समर्पित आहेत, कलाकारांना त्यांना मिळणाऱ्या जागेवर प्रतिसाद देण्यास सांगतात --
मग ती अस्पष्ट आठवण असो किंवा वास्तव असो-
सर्कस-
यामुळे अभ्यागतांना केवळ कलाच नव्हे तर कलाकृती देखील पाहण्याची आवश्यकता आहे.
\"आम्ही स्थापनेची कला करण्याचा निर्णय घेण्याचे एक कारण म्हणजे \"पायाची कला\" ही मर्यादित गोष्ट आहे आणि स्थापनेत वेगवेगळी माध्यमे समाविष्ट असतात: काही ध्वनी, मेण, विविध साहित्य आणि वॉम्बॅट बांधण्यासाठी आव्हाने. . .
माझे आयुष्य समृद्ध करण्यासाठी लुडेरोव्स्की थांबला.
\"सुदैवाने, पिट्सबर्ग गाद्या कारखान्यात प्रवेश करणाऱ्यांचे जीवन