هنر فراموش‌نشدنی را در مکانی بسیار نامحتمل بیابید: کارخانه تشک‌سازی پیتسبورگ

کارخانه تشک مدتی است که کارخانه تشک واقعی ندارد.
این بنا که در دامنه تپه‌ای در ضلع شمالی مرکز پیتسبورگ ساخته شده بود، در آغاز قرن گذشته به عنوان انبار و نمایشگاه برای شرکت Stearns & Foster مورد استفاده قرار می‌گرفت تا اینکه بیش از ... 1960
امروزه، این موزه یکی از غیرمعمول‌ترین موزه‌های هنری کشور است.
جایی برای نقاشی یا مجسمه‌سازی نیست
تشک، البته.
الان چهار تا داستان هست. . .
خب، تا حدودی به «داستان‌ها» مربوط می‌شود.
شما را به نمایشگاه‌هایی می‌برد که دوست ندارید در موزه هنر ببینید.
چهارمین بار اخیراً
به عنوان مثال، جدا از سیرک، نمایش روی صحنه «لعنت به همه چیز» نام دارد و الهام آن از E گرفته شده است. E.
شعر کارمینگز می‌گوید: «لعنت به همه چیز وحشتناک، کسل‌کننده، بی‌حرکت، بی‌ماجرا، معطوف به درون، لعنت به همه چیز که وارد این دایره نمی‌شود و از آن لذت نمی‌برد.»
هنرمند بن سوتا، بنیانگذار سیرک چترهای عجیب و غریب، یک اتاق نشیمن با پارچه کرباسی طراحی کرد.
با توجه به اندازه این دستگاه، بازدیدکنندگان می‌توانند روی کابل‌های فولادی بسیار کم راه بروند، خود را از ذوزنقه آویزان کنند و حتی روی یک چرخ آکروباتیک فلزی بزرگ غلت بزنند.
آن سوی سالن، روبروی رایدر هنریِ مهاجر، شهری آینده‌نگر -- در ابعاد مینیاتوری (
با خانه‌ای به اندازه کافی کوچک که بتوانید آن را در دست بگیرید و باز کنید تا مبلمان آن را به نمایش بگذارید، از جمله یک آینه کوچک که مخاطب را به نسبت مناسب محدود می‌کند.)
شبیه یک ایستگاه فضایی است که در حال عقب‌نشینی به کهکشان بعدی است.
در این طبقه، یک نمایشگاه دائمی در یک اتاق قفل‌شده وجود دارد --
عنوان عجیب سارا اوپنهایمر ۶۱۰-۳۳۵۶ —
تخته سه لا قالب گیری شده
سوراخ‌های غلاف روی کف به شما این امکان را می‌دهد که مستقیماً نمای ساختمان در طبقه زیرین را ببینید.
به دلایلی، پرندگان پرواز نمی‌کنند.
موزه اتاق را قفل کرد تا بچه‌ها بیرون نیفتند.
از دیگر نمایشگاه‌های دائمی می‌توان به یک جفت پولکای آینه‌ای از جنس چمن اشاره کرد.
اتاق نقطه‌چین، به هر کسی که وارد اتاق می‌شود، مفهومی نامحدود و معنایی جدید می‌بخشد؛
مجسمه‌های نورپردازی خیره‌کننده و نفیس اثر جیمز ترل؛
نکته‌ی دلخراش در مورد گریر لنکتون این است که در این ماجرا، همه چیز درباره‌ی من است، نه تو...
خلق اتاق خوابش، دریچه‌ای برای این هنرمند تراجنسیتی فراهم می‌کند تا با اعتیاد و بی‌اشتهایی مبارزه کند.
همه اینها سایت است-
هنر چیدمان خاص، که به معنای هنر مرتبط با فضایی است که در آن قرار دارد، و تنها چیزی است که اکنون می‌توانید در کارخانه تشک پیدا کنید، اگرچه وقتی ساختمان در سال ۱۹۷۷ زندگی جدیدی را آغاز کرد، اینگونه نبود.
«ما یک شرکت مواد غذایی راه اندازی کردیم.»
باربارا لودوفسکی، بنیانگذار کارخانه تشک، به یاد می‌آورد: «در طبقه اول، غذاهای گیاهی وجود دارد.» \".
«مردی که تازه آمده بود.»
همه می‌گویند: «تو دوراندیشی خیلی خوبی داری» و از این قبیل حرف‌ها. لعنت بهش، کاری که کردم.
این یک فرآیند تکاملی است که در ابتدا بر اساس میل به خود ساخته شده است: جایی برای کار، جایی برای زندگی، جامعه‌ای که بتوانم به عنوان یک فرد در آن رشد کنم.
«دیگران نیز در آنجا شکوفا می‌شوند، از جمله یک هنرمند جوان که آثارش در اولین دسته از آثار موجود در این سایت قرار گرفت --
نصب خاص: مایکل اولیجنیک، او اکنون
متصدی موزه
لودروفسکی خندید و گفت: «او همیشه خودش را مهمان کابوس‌واری می‌دانست که هیچ‌وقت به خانه برنمی‌گردد.» \".
امروز رفتن به خانه یعنی رفتن به طبقه بالا. این دو نفر با هم
مدیر موزه یک فضای نشیمن بزرگ و باز را در دو طبقه بالای موزه به اشتراک گذاشته و میزبان مشترک یک مجتمع هنری است که اکنون شامل اقامتگاه‌ها و استودیوهای هنرمندان در ساختمان اصلی و چندین ساختمان دیگر می‌شود. یکی از آنها - یک سه-
خانه شهری ویکتوریایی در امتداد خیابان
خانه‌ای بزرگ که توسط چیزی که اولیجنیک آن را «کیلومترها نخ سیاه» به عنوان نشانه‌ای از خاطره می‌نامد، تسخیر شده است --
تارهای عنکبوت مختلف ایجاد شده در برلین را پر کنید
هنرمند چیهارو شیوتا.
اولیجنیک توضیح داد: «ما می‌خواستیم او کل ساختمان را طراحی کند، بنابراین ایده در کل ساختمان بود، بنابراین وقتی بازدیدکنندگان می‌آمدند، در را باز می‌کردند و قطعه مورد نظر را پیدا می‌کردند.»
«آنچه آنها دریافتند اساساً این بود که مقادیر حافظه سه متغیر شناور تار شده بودند.»
این چیدمان، تمرکز روی وسایل داخل اتاق را دشوار می‌کرد: یک تخت، انبوهی از چمدان‌ها، یک لباس عروس که در وسط اتاق شناور بود.
هوا، که از طریق صدها نخ زاویه‌دار و نامنظم از دیواری به دیوار دیگر امتداد می‌یابد، که همگی تار و محو می‌شوند.
اولیجنیک با تعجب گفت: «برای ۱۳ نفر، ۱۰ روز طول کشید.»
«وقتی گفتند ۱۰ روز، فکر کردیم «نه» چون دیدن کار کردن آنها در یک اتاق - آن هم با این حجم کار - خیلی خیلی طاقت‌فرسا بود.»
اما آنها صبح زود شروع به کار می‌کنند، گاهی اوقات تا ساعت ۲ بامداد، و سپس روز بعد نیز همین کار را انجام می‌دهند.
«تأثیر تلاش‌های آنها و شبکه توری سیاهی که ایجاد کردند این است که می‌توانید این قرن را ببینید --
خانه قدیمی از میان غبار خاطره. . .
تأثیر طنین‌اندازی ویژه‌ای بر شرکت‌کننده دارد.
اولیجنیک گفت: «کسی به دیدن ما آمد و در واقع در طبقه دوم به دنیا آمده بود.»
وقتی از پله ها پایین رفت
سه تا صندوق پستی برنجی رو دیدی؟ —
مادرش در سال ۱۹۳۲ به آن ساختمان نقل مکان کرد و نامش هنوز با مداد روی آن صندوق پستی برنجی نوشته شده بود.
«ردپای خاطرات، مانند بسیاری از دستگاه‌های کارخانه تشک‌سازی، ایده‌ای پیچیده است که در قالبی مینیمالیستی و مختصر ارائه شده است.»
این در تضاد کامل با محل سکونت خصوصی کارگردان است که پر از هزاران شیء جمع‌آوری‌شده توسط دو نفر است --
تچوچکه لودروفسکی
کابینت پر کردن (
از جمله ده‌ها میکی موس در سال ۱۹۳۰ (
شخصیت‌های دست‌ساز که طبق الگوی مجله مد ساخته شده‌اند)
مبلمان مدرن قرون وسطایی در اولیجنیک.
لودروفسکی گفت: «زندگی کردن با او کمی مثل این است که مدام کریسمس را بگذرانی.» \".
او این نوزادان را به خانه آورد.
«او با زیرکی گنجینه‌ها را با نگاه متصدی موزه مرتب کرد.»
نوزاد او به کارهای دستی علاقه دارد. . .
پوشیدن لباس لایو ویث.
من از پسِ هزینه‌های بالا برنمی‌آیم
او توضیح داد.
«اگر من یک کلکسیونر عروسک بودم، تو دنبال لباس‌های بی‌نقص، کفش‌های بی‌نقص، مکانیک‌های بی‌نقص و غیره می‌گشتی.»
من این مکانیزم را دوست دارم و ظاهرش برایم مهم نیست.
دنبال جنس‌های ارزون و مناسب هستم، دنبال جنس‌های خراب می‌گردم، بتونم راحت درستشون کنم، دوباره حالم مثل سابق میشه.
چون لودروفسکی و اولینیک هنرمند هستند، نه فقط مدیران هنری.
برای سرمایه گذاری در وب سایت کافی است.
آنها فراتر از آفریده‌های خود زندگی می‌کنند: این [محل] کانون فعالیت‌های هنری است.
لودروفسکی گفت: «من دوست دارم بخش فرعی فرآیند اصلی باشم.» \".
«از نظر تأثیر هنر بر شما، فرآیند تفکر، انعطاف‌پذیری و حل مسئله و هر چیزی که برای من بسیار مهم است.»
به همین دلیل است که چهار طبقه زیر آپارتمان آنها به هنر همکاری و تعامل اختصاص داده شده است و از هنرمندان خواسته شده است تا به فضایی که در اختیار دارند، واکنش نشان دهند --
چه یه خاطره مبهم باشه چه یه واقعیت...
سیرک-
این امر مستلزم آن است که بازدیدکنندگان نه تنها هنر، بلکه هنر را نیز ببینند.
«یکی از دلایلی که تصمیم گرفتیم هنر چیدمان را انجام دهیم این است که» هنر پایه «چیزی محدود است و چیدمان شامل رسانه‌های مختلفی می‌شود: برخی صداها، با موم، مواد مختلف و چالش‌هایی برای ساخت وامبت. . .
لودروفسکی مکث کرد تا زندگی من را غنی‌تر کند.
خوشبختانه، جان کسانی که به کارخانه تشک سازی پیتسبورگ قدم می‌گذارند،