Ο πατέρας του πέθανε, η μητριά του άρπαξε το βιβλιάριο καταθέσεων, η κόρη του είναι αβοήθητη, πουλάει έπιπλα, ανοίγει τα στρώματα με ελατήρια, λυγμός

Ονομάζομαι Ζανγκ Λι, είμαι από την επαρχία, τώρα εργάζομαι στην πόλη, οι συνθήκες στο σπίτι μας είναι γενικά στο σπίτι, αν και τα αποτελέσματα των σπουδών μου είναι καλά, αλλά για κάποιο λόγο, επέλεξα να σταματήσω το σχολείο. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν στην αρχή, ήμουν με τον πατέρα μου και νόμιζα ότι κι εγώ μπορούσα να έχω δύο άτομα, μόνο μια λίγη πικρή ζωή, κάνω κακό, αλλά πιστεύω ότι αρκεί να μου δώσεις χρόνο, όλα αυτά θα αλλάξουν. Αυτή η αυτοπεποίθηση ονομάζεται τυφλή αυτοπεποίθηση, πιθανώς ο πατέρας δεν νομίζει ότι μπορεί να με φροντίσει καλά, επίσης δεν νιώθω ότι μπορώ να τον φροντίσω καλά, ο προξενητής του χωριού τον βοηθάει να βρει σύζυγο. Αφού παντρεύτηκα, ο πατέρας μου εργάζεται, άλλωστε, αυτό δεν είναι για να γίνουν οι γυναίκες τους, κάποιος άλλος δεν θα ανεχθεί ότι ήσουν φτωχός. Επίσης, μετά την πόλη του πατέρα του, πήρα τη σχολική χρονιά, επειδή η μητριά του, αν και όχι πολύ γρήγορα, όλα καλά στο πρόσωπο, αλλά δύο άνθρωποι τα πάνε καλά με όλους δεν περπατούν στην καρδιά, κάνει την καρδιά μου πολύ άβολη, δεν μου αρέσει αυτό το είδος δράσης η ζωή του άλλου, και στη συνέχεια μεταφέρουν τον πατέρα εγκαταλείπει το σχολείο. Αφού παράτησε το σχολείο, από τότε που ο πατέρας του ήξερε ότι δεν έχω κανένα λόγο να με συγχωρέσει, ήξερα επίσης ότι κάνω κακό, δεν τον προκαλώ δυστυχισμένο. Έτσι, βρισκόταν σε αδιέξοδο για δύο χρόνια. Δύο χρόνια αργότερα, έχω κι εγώ κάποια χρήματα στο χέρι, ο χαρακτήρας το θάρρος να δει τον πατέρα. Ο πατέρας με είδε, και κι αυτός ήταν ξεχείλιος από δάκρυα στη γωνία, ο περίπατος μου έδωσε χαρτζιλίκι. Εκείνη την εποχή ήμουν συντετριμμένη, αργότερα κάθε Σαββατοκύριακο, ολοκληρώνω το γεύμα που παραδίδεται στον πατέρα μου, οπότε τα συναισθήματά μας έρχονται για συμφιλίωση. Αλλά δυστυχώς, το σώμα του πατέρα του κάηκε για τον χρόνο εργασίας στο εργοτάξιο, πήγε σπίτι του λόγω ασθένειας, με αποτέλεσμα να πεθάνει λίγα χρόνια αργότερα. Έμαθα για τον θάνατο του πατέρα μου όταν γύρισα σπίτι και πήρα γρήγορα ταξί. Η μητριά μου είχε ήδη πάει να ετοιμάσει τις βαλίτσες μου και φυσικά είχε πάρει το τραπεζικό μου βιβλιάριο. Η καρδιά μου είναι πολύ αβοήθητη, θαμμένη αφού ο πατέρας του στο σπίτι είναι έτοιμος να βάλει τα έπιπλα για να πουλήσει οτιδήποτε στο σπίτι, προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση, δείτε αυτό το είδος κατάστασης, θα έπρεπε να είμαι στο σπίτι πολύ σκληρά. Αλλά είμαι στρώματα με ανοιχτά ελατήρια, SOB. Ο πατέρας κρύβει έναν φάκελο κάτω από το στρώμα με ελατήρια. Ανοίγω την παραπάνω λέξη «προίκα» που έμαθα δύο φορές και βλέπω ότι είναι μια τραπεζική κάρτα. Δεν ξέρω πόσα χρήματα έχει, αλλά αυτός είναι ο πατέρας μου που δούλεψε τόσο σκληρά για να μου μαζέψει χρήματα. Τότε έβαλα τα κλάματα. Νιώθω πραγματικά ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν πρέπει να αγοράσω αέρα μαζί του. Στην πόλη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη, όλοι γίνονται μια οικογένεια με τόσο χαμηλές πιθανότητες. Έχασα τον πολύτιμο χρόνο μου. Θέλω να πω ότι, φυσικά, ελπίζω όλοι να το σκεφτούν πριν από τον γάμο, να το σκεφτούν πριν από τον νέο γάμο. Για τα παιδιά, δεν μπορούν να αντέξουν το βάρος. Πιστεύετε ότι το διαζύγιο και οι ξαναπαντρεμένοι έχουν αντίκτυπο στα παιδιά;