Divortium uxoris quoque meus pauper, stratum apertum fontis, biennio post accepi

Nomen mihi est Yong, rusticus sum. Cum ego et uxor mea in vico conciliatorem introducimus, sciamus nos triginta annos natos esse, in rure esse, homines huius aetatis matrimonio iunctos esse, liberi ad scholam edere. Ita festinamus, pluries vidimus postquam nuptias fecerunt. Uxor foeda est, familia mea pauper est, itaque una ambulamus. Omnes in vico nobis deriserunt; nobis ridere fere coniunctio in caelo est. Sed mihi et uxori meae nihil curamus, quamdiu vixerimus, dies nostri bene erunt, quid alii dicant. Post matrimonium, diligenter laboro, uxor me valde amat. Quia pauperes domi sunt, saepe carnem ad edendum emere non possunt, interdum carnem ad edendum habent; uxor mihi et matri meae caro est. Mater mea et ego ei valde grati eramus; non edebat, dicebat se adipem timere. Re vera scio eam edere nolle. Uxor mea et ego vitam alter alterius amamus; post tres annos, uxor mea et ego filium peperimus, mulier autem duos liberos, familiam vitam simplicem et beatam viventem. Uxor domi duos liberos et matrem curat; ad laborem mane advenio; reditus multo maior est quam antea. Pecuniam servo, plus pecuniae duobus liberis ad legendum servare volo. Sed subito inveni uxorem eius errare, domi quiesco, uxor semper dicebat aliquid habere quod exeas, liberi nihil refert, me eiice, totum diem ire. Rogavi eam quo iret, illa sincere respondit, "Non me taedet." Aliquando, clam eam secutus sum, sed inventa est. Illa irata erat et ego rixabar, strepitu strepitu, dixit me non posse nubere, mihi per annos patiens. Ego et illa diximus, "Conabor pecuniam facere, ei vitam bonam quam primum faciam." Uxor nihil dixit; oculi eius rubri erant. Postea, iterum pluries rixam habuimus. Ultima vice, cum ego et uxor mea divortium petivimus, illa dixit me pecuniam non facturum esse, pecuniam esse nimis parcam, non posse ei vitam bonam dare. Dixit se nolle his pauperibus diebus, divitem coniugem invenire. Audi uxorem dixit, Lenovo eam iterum die meo otii non domi est, domos antea invenire debebat. Iratus eram, initio cogitavi, nisi pauper essem, nec eam in matrimonium ducerem; nunc me pauperem deseramus, divortium faciat. Impulsu meo et divortio eius oborto, aliquas sarcinas collegit et abiit. Post divortium, eam non vidi, matrem meam curam liberorum adiuvare permisi dum laborabam. Postquam uxor eius discessit, nullus risus domi, vita valde amara, valde solitaria. Interdum de uxore cogito, desideramus nos simul dierum tepidorum. Sic per biennium fui, materax elasticus fractus est, emi in reditu, cum post apertionem materacis elasticae accepi! Materacem elasticam deorsum epistolam, in qua scriptum est "marite carissime, reverende", statim epistolam aperui, sursum aspexi. Epistula ab uxore scripta est; uxor dicit: mi care marite, cum hanc epistulam videris, fortasse moriar. Cancro affectus sum, fortasse nonnulla vincam, sed spes curationis non magna est, ergo pecuniam expendere nolo. Initio, familia nostra pauper est, nolo te et duos liberos trahere, tam crudele, et divortium consecutus es. A te pendet curam duorum liberorum et socrus gerere; ius habes alterum in matrimonium ducere. Lacrimae chartam epistolarem madefecerunt, dorsum verbi obscurum est. Uxor initio me tam amat! Ob suspicionem uxoris miserae, divortium feci, stratum aperui, post biennium accepi, quid tibi videtur? (Imagines ex interreti, si qua violatio est, auctorem roga ut deleat, copiare vetitum, totum rete transcribere nuntia, crudelis!)