बायकोनेही घटस्फोट घेतला माझ्या गरीब, उघड्या स्प्रिंग गादीचा, दोन वर्षांनंतर मला मिळाला

माझे नाव योंग आहे, मी ग्रामीण रहिवासी आहे. जेव्हा मी आणि माझी पत्नी गावात असतो तेव्हा लग्न जुळवणारा ओळख करून देतो, फक्त जाणून घ्या, आम्ही ३० वर्षांचे आहोत, ग्रामीण भागात, या वयाच्या लोकांची लग्न झाली आहेत, मुले शाळेत जातात. म्हणून आम्हाला घाई आहे, लग्न झाल्यानंतर अनेक वेळा पाहिले. बायको कुरूप आहे, माझे कुटुंब गरीब आहे, म्हणून आम्ही एकत्र फिरतो. गावातील सर्व लोक आमच्यावर हसले, आमच्यावर हसणे म्हणजे जवळजवळ स्वर्गात बनवलेले जुळणी आहे. पण मला आणि माझ्या पत्नीला काही फरक पडत नाही, जोपर्यंत आपण जिवंत आहोत तोपर्यंत आपले दिवस चांगले जातील, इतर लोक काय म्हणतील. लग्नानंतर मी मेहनतीने काम करतो, बायको मला खूप प्रेम करते. घर गरीब असल्याने, अनेकदा खाण्यासाठी मांस विकत घेऊ शकत नाही, कधीकधी खाण्यासाठी मांस मिळते, पत्नी माझ्या आईसाठी आणि माझ्यासाठी मांस आहे. मी आणि माझी आई तिचे खूप आभार मानत होतो, ती जेवत नव्हती, म्हणाली की तिला चरबीची भीती वाटते. खरं तर मला माहित आहे की ती जेवायला तयार नाही. मी आणि माझी पत्नी एकमेकांच्या आयुष्यावर प्रेम करतो, तीन वर्षांनंतर, मी आणि माझ्या पत्नीने एका मुलाला आणि एका महिलेला दोन मुलांना जन्म दिला, एक साधे आनंदी जीवन जगणारे कुटुंब. घरी पत्नी दोन मुलांची आणि आईची काळजी घेते, मी लवकर कामावर पोहोचतो, उत्पन्न पूर्वीपेक्षा खूप जास्त आहे. मी बचत करत आहे, दोन्ही मुलांना वाचण्यासाठी मला आणखी पैसे वाचवायचे आहेत. पण मला अचानक कळले की त्याची बायको चुकीची आहे, मी घरी आराम करतो, बायको नेहमी म्हणायची की बाहेर काहीतरी जायचं आहे, मुलांना काही फरक पडत नाही, मला बाहेर फेकून दे, दिवसभर जा. मी तिला कुठे जायचे विचारले, ती म्हणाली, थांब, मला काही हरकत नाही. एकदा मी गुपचूप तिच्या मागे गेलो, पण ती सापडली का? ती रागावली आणि मी भांडलो, गोंगाट केला, ती म्हणाली की मी करू शकणार नाही, माझ्याशी लग्न करून गेल्या काही वर्षांपासून त्रास होत आहे. मी आणि ती म्हणालो, मी पैसे कमवण्याचा प्रयत्न करू, तिला लवकरात लवकर चांगले आयुष्य देऊ. बायको काहीच बोलली नाही, त्याचे डोळे लाल झाले होते. नंतर, आमचे पुन्हा अनेक वेळा भांडण झाले. मागच्या वेळी, मी आणि पत्नीने घटस्फोटासाठी अर्ज केला होता, ती म्हणाली होती की मी पैसे कमवणार नाही, पैसे खूप कमी आहेत, तिला चांगले आयुष्य जगू देऊ शकत नाही. ती म्हणाली की तिला हे गरीब दिवस नको होते, श्रीमंत विवाहित शोधायचे होते. बायको म्हणाली ते ऐका, लेनोवो ती पुन्हा माझ्या सुट्टीच्या दिवशी घरी नाहीये, आधीच घरे शोधायची होती. मला राग आला, सुरुवातीला वाटलं जर मी गरीब नसतो तर मीही तिच्याशी लग्न करणार नाही, आता मला गरीब सोडून दे, घटस्फोट घे. मी आवेगाने गेलो आणि तिचा घटस्फोट झाला, तिने काही सामान घेतले आणि निघून गेली. घटस्फोटानंतर, मी तिला पाहिले नाही, मी माझ्या आईला काम करताना मुलांची काळजी घेण्यास मदत करण्यास सांगितले. त्याची बायको गेल्यानंतर, घरात हास्य नाही, आयुष्य खूप कडू आणि एकटे आहे. मला कधीकधी बायकोची आठवण येते, उबदार दिवसांमध्ये आपण एकत्र असतानाची आठवण येते. दोन वर्षे असेच होते, स्प्रिंग गादी तुटली आहे, मी परत येताना ती विकत घेतली, उघडल्यानंतर मला स्प्रिंग गादी मिळाली! स्प्रिंग गादीखाली एक पत्र होते, त्यावर लिहिले होते प्रिय पती रेव्ह, मी लगेच पत्र उघडले, वर पहा. पत्र पत्नीने लिहिले आहे, पत्नी म्हणते: माझ्या प्रिय पती, जेव्हा तू हे पत्र पाहशील तेव्हा मी मेलो असू शकतो. मला कर्करोग झाला होता, कदाचित काही जिंकू शकेन, पण बरा होण्याची शक्यता कमी आहे, म्हणून मी पैसे खर्च करू इच्छित नाही. मुळात, आमचे कुटुंब गरीब आहे, मी तुला आणि दोन मुलांना ओढून नेऊ इच्छित नाही, इतके क्रूर, आणि तू घटस्फोट घेतलास. दोन मुले आणि सासू यांची काळजी घेणे तुमच्यावर अवलंबून आहे, एकाशी लग्न करण्याचा अधिकार आहे. अश्रूंनी पत्राचा कागद ओला झाला आहे, शब्दाचा मागचा भाग अस्पष्ट झाला आहे. मुळात बायको माझ्यावर खूप प्रेम करते! गरीब बायकोच्या संशयामुळे मी घटस्फोट घेतो, स्प्रिंग गादी उघडतो, दोन वर्षांनंतर मला ती मिळाली, तुम्हाला काय वाटते? (इंटरनेटवरून चित्रे, जर काही उल्लंघन असेल तर कृपया लेखकाशी संपर्क साधा आणि डिलीट करा, कॉपी करण्यास मनाई आहे, संपूर्ण नेटवर्क रिपोर्ट कॉपी करत आहे, निर्दयी!)