Eşim de boşandı zavallı, açık yaylı yatağım, iki yıl sonra aldım

Benim adım Yong, kırsal bir insanım. Eşimle köyde çöpçatanla tanıştırıldığımızda, şunu bilin ki, 30 yaşındayız, kırsaldayız, bu yaştaki insanlar evleniyor, çocukları okula gidiyor. O yüzden acelemiz var, evlendikten sonra birkaç kez gördük. Karım çirkin, ailem fakir, birlikte yürüyoruz. Köydeki herkes bize gülüyordu, bize gülmek neredeyse cennette yaratılmış bir eşleşmeydi. Ama eşim ve ben umursamıyoruz, biz yaşadığımız sürece günlerimiz güzel olacak, başkaları ne derse desin. Evlendikten sonra çok çalıştım, eşim beni çok seviyor. Çünkü evim fakir, çoğu zaman yiyecek et alamıyorum, ara sıra yiyecek et bulabiliyorum, eşim annem ve benim için et oluyor. Annemle birlikte çok rica ettik, yemek yemedi, yağdan korktuğunu söyledi. Aslında onun yemek yemek istemediğini biliyorum. Eşim ve ben birbirimizin hayatını seviyoruz, üç yıl sonra eşim ve ben bir oğul ve iki çocuk dünyaya getirdik, basit ve mutlu bir hayat yaşayan bir aileyiz. Eşim evde iki çocuğa ve anneye bakıyor, işe erken geliyorum, gelirim eskisinden çok daha fazla. Biriktiriyorum, iki çocuğuma da okutmak için daha fazla para biriktirmek istiyorum. Ama birden karısının yanıldığını anladım, evde dinleniyorum, karım hep dışarı çıkacak bir şeylerin olsun diyor, çocukların önemi yok, beni dışarı at, bütün gün dolaş. Nereye gideceğimi sordum, ifadesiz bir şekilde, "Benim için sorun değil" dedi. Bir ara gizlice takip ettim ama bulundu. O öfkeliydi ve ben kavga ediyordum, gürültülü gürültülüydü, evlenemeyeceğimi söyledi, benimle yıllarca uğraştı. Ben ve o, ben para kazanmaya çalışacağım, ona en kısa zamanda güzel bir hayat sunacağım dedik. Karısı hiçbir şey söylemedi, gözleri kızarmıştı. Daha sonra birkaç kez daha kavga ettik. En son eşimle boşanma davası açtık, para kazanamayacağımı, paramın az olduğunu, ona iyi bir hayat sunamayacağımı söyledi. Bu fakir günü istemediğini, zengin bir evli bulmak istediğini söyledi. Karısı dinle dedi, Lenovo yine izin günümde evde yok, önceden evleri bulmuştu. Öfkelendim, başlangıçta düşündüm ki eğer fakir olmasaydım, onunla da evlenmezdim, şimdi beni terk ederdi fakir, boşanırdı. Ben dürtüsel davrandım ve boşandım, o da bazı yüklerini toplayıp gitti. Boşandıktan sonra onu görmedim, anneme çocukların bakımında yardımcı olması için izin verdim, hem çalışıyorum hem de. Karısı gittikten sonra evde gülecek kimse kalmadı, hayat çok acı, çok yalnız. Ara sıra eşimi düşünüyorum, sıcak günlerin özlemiyle birlikteyiz. İki senedir böyleydi, yaylı yatak bozuldu, iade ederken aldım, yaylı yatağı açtıktan sonra! Yaylı yatağa bir mektup yazdım, sevgili kocam rev yazıyor, hemen mektubu açtım, baktım. Mektup karısı tarafından yazılmış, karısı diyor ki: Sevgili kocam, bu mektubu gördüğünde ben ölmüş olabilirim. Kanser oldum, birkaç tane kazanabilirim ama iyileşme şansım çok yüksek değil, bu yüzden para harcamak istemiyorum. Aslen ailemiz fakir, seni ve iki çocuğunu sürüklemek istemiyorum, çok zalimsin, boşandın. İki çocuğa ve kaynanaya bakmak sana bağlı, biriyle evlenme hakkın var. Gözyaşları mektup kağıdını ıslatmış, kelimenin arkası bulanıklaşmış. Aslında karım beni çok seviyor! Zavallı karımdan şüphelenerek boşandım, yaylı yatağı açtım, iki yıl sonra elime ulaştı, ne düşünüyorsunuz? ( Resimler internetten alıntıdır, herhangi bir ihlal varsa silinmesi için sahibine başvurunuz, kopyalanması yasaktır, tüm ağı kopyalama ihbarı, acımasız! )