ภรรยาหย่ากับที่นอนสปริงเปิดอันแสนน่าสงสารของฉัน สองปีต่อมาฉันได้รับ

ฉันชื่อหย่ง เป็นคนบ้านนอก เวลาผมกับเมียไปอยู่หมู่บ้านแม่สื่อแนะนำ ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าเราอายุ 30 กว่าแล้ว อยู่ชนบท คนอายุเท่านี้แต่งงานแล้ว มีลูกๆ ไปโรงเรียน คือเรารีบมากเห็นหลายครั้งหลังจากเขาแต่งงานกันแล้ว เมียขี้เหร่ ครอบครัวผมจน เราเลยเดินด้วยกัน ชาวบ้านต่างหัวเราะเยาะพวกเรา การหัวเราะเยาะพวกเรานั้นแทบจะเรียกว่าคู่สร้างคู่สมกันมาจากสวรรค์เลยทีเดียว แต่ผมกับภรรยาไม่สนใจหรอก ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ ชีวิตเราก็คงดี ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอย่างไรก็ตาม หลังจากแต่งงานผมก็ขยันทำงาน ภรรยาก็รักผมมาก เพราะที่บ้านยากจนมักซื้อเนื้อมากินไม่ได้ มีเนื้อกินบ้างเป็นครั้งคราว ภรรยาคือเนื้อของแม่และฉัน ฉันกับแม่ก็ขอบใจเธอมาก เธอไม่กินข้าวเลย บอกว่ากลัวอ้วน จริงๆแล้วฉันรู้ว่าเธอไม่ยอมกิน ผมกับภรรยาต่างก็รักชีวิตของกันและกัน สามปีต่อมา ผมกับภรรยาก็ได้ให้กำเนิดลูกชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคนมีลูกด้วยกันสองคน ครอบครัวนี้ใช้ชีวิตเรียบง่ายและมีความสุข ภรรยาอยู่บ้านเลี้ยงลูกสองคนและเป็นแม่ ฉันมาทำงานเช้า รายได้ก็สูงขึ้นกว่าเดิมมาก ฉันกำลังเก็บเงินอยู่ ต้องการเก็บเงินเพิ่มเพื่อเลี้ยงลูกสองคนอ่านหนังสือ แต่ผมกลับพบว่าเมียเขาผิด ผมอยู่บ้านเมียก็บอกมีไรจะออกไป ลูกก็ไม่สนใจ ไล่ผมออกไป ไปไหนมาไหนทั้งวัน ฉันถามเธอว่าจะไปที่ไหน เธอตอบเรียบๆ ว่าไปเถอะ ฉันไม่สนใจ ครั้งหนึ่งฉันติดตามเธออย่างลับๆ แต่เธอก็พบแล้ว เธอโกรธและฉันก็ทะเลาะกันเสียงดัง เธอบอกว่าฉันจะแต่งงานกับฉันไม่ได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาต้องทนทุกข์ทรมาน ฉันและเธอพูดว่า ฉันจะพยายามหาเงิน ทำให้เธอมีชีวิตที่ดีโดยเร็วที่สุด ภรรยาของเขาไม่พูดอะไรเลย ดวงตาของเขาแดงก่ำ หลังจากนั้นเราก็ทะเลาะกันอีกหลายครั้ง คราวที่แล้วผมกับภรรยาฟ้องหย่า เธอบอกว่าผมจะไม่หาเงิน เงินน้อยเกินไป ไม่สามารถให้เธอมีชีวิตที่ดีได้ เธอบอกว่าเธอไม่อยากมีวันแย่ๆแบบนี้ อยากพบคนรวยแต่งงาน ฟังภรรยาเล่าว่า วันหยุดของฉันไม่อยู่บ้านก็เลยหาบ้านล่วงหน้า ฉันโกรธมาก ตอนแรกฉันคิดว่าถ้าฉันไม่จน ฉันคงไม่แต่งงานกับเธอ ตอนนี้ทิ้งฉันจน หย่าร้าง ฉันไปตามอารมณ์และการหย่าร้างของเธอ เธอก็เก็บสัมภาระบางส่วนแล้วจากไป หลังจากหย่าร้าง ฉันไม่ได้เจอเธออีกเลย ฉันปล่อยให้แม่ช่วยดูแลลูกๆ ในขณะที่ทำงานไปด้วย หลังจากภรรยาจากไป ชีวิตก็ไม่มีเสียงหัวเราะในบ้านอีกต่อไป ชีวิตมีแต่ความขมขื่นและโดดเดี่ยว ฉันคิดถึงภรรยาเป็นครั้งคราว คิดถึงเราในช่วงเวลาอันอบอุ่น เป็นแบบนี้มาสองปีแล้ว ที่นอนสปริงพัง ซื้อมาตอนกลับมาเปิดดูอีกที เจอจดหมายที่นอนสปริงพังลง เขียนว่า Dear Husband Rev เลยเปิดจดหมายดู เงยหน้าขึ้นมองทันที จดหมายฉบับนี้เขียนโดยภรรยา ภรรยากล่าวว่า “ที่รัก เมื่อคุณเห็นจดหมายฉบับนี้ ฉันคงตายไปแล้ว” ฉันเป็นมะเร็ง อาจจะชนะได้บ้าง แต่โอกาสที่จะรักษาหายมีไม่มาก ดังนั้นฉันจึงไม่อยากเสียเงิน เดิมทีครอบครัวเรายากจน ฉันไม่อยากลากคุณและลูกสองคน โหดร้ายขนาดนั้น แล้วคุณก็หย่าร้างกัน ขึ้นอยู่กับคุณที่จะดูแลลูกสองคนและแม่สามีมีสิทธิ์ที่จะแต่งงานคนหนึ่ง น้ำตาเปียกกระดาษจดหมาย ด้านหลังของคำก็พร่ามัว เดิมทีภรรยารักฉันมาก! สงสัยภรรยาที่น่าสงสารของฉันหย่าร้าง เปิดที่นอนสปริง แล้วสองปีต่อมาฉันก็ได้มันมา คุณคิดว่ายังไงบ้าง? (ภาพจากอินเทอร์เน็ต หากมีการละเมิดใดๆ โปรดติดต่อผู้เขียนเพื่อลบ ห้ามคัดลอก คัดลอกรายงานเครือข่ายทั้งหมด โหดร้ายมาก!)