Divortio biennio post, in lecto humili cum fontibus libellum aerarium inveni, apertum ut o vicissim viderem.

Ego et maritus meus, post divortium, in domo vetere habitavimus. Re vera, cogitavi me exire velle ut domum quaererem, sed domum quaerere non facile est, et propter longius tempus quo propius ad me venimus, nunc tam prope domum, etiam non quaerimus. Iterum dixi, domum conducere, nunc pretio maiore est. Ego et maritus eius prior divortium fecimus, domus nondum exspirata est. Eo tempore, pretium domus directe per annum solvimus. Divortium mihi fere dimidium anni restat ad exspirandum, domus ita habitanda est, et maritus eius prior exire debebat. Post dimidium anni in domo originali habitavi, modo exire nolebam, deinde postea exspirans domum aptiorem inveniebam, et deinde sumptus anni solvebam. Nunc ego et maritus divortium fecimus biennii. Divortium inter me et maritum meum est, sed etiam quia mores mariti mei prioris paulo rigidi sunt. Ego et maritus post matrimonium, quocumque loco hic simus, maritus meus prior avarus est, pecuniam expendere nolens, sibi ipsi omne genus rerum vilium est, et varia etiam mihi cedere nolunt. Duo homines una vivunt, etiam amari sunt, quamquam rustici sunt. Sed quomodo hoc iterum dicis? Nec duas vitas habere possunt, tam impotentes vivunt, animo meo paulo incommodo. Duo homines post matrimonium, cinematographeum non intravi, ad mercatum iero, vestes decentes emo, omnes mecum rixantur. Ego cum eo simul sum. Hoc est denique, non possum ad mercatum ire, res emere. Semper dico "ad Taobao ire ut emas". In interreti res amo, omne genus couponum invenio. Si coupon non invenio, mihi dixerunt in itinere ad novum locum quaerere, paulo infelix esse. Vita duorum hominum, quia nullum firmum fundamentum materiale est, postea etiam dissolvitur, ita uno verbo, quocumque amore, vere fragmentata est. Nos duo omnes in rura venimus, domus rusticae aliquem sumptum vitae habent, opinor debere, sed affines mei ibi habitant quam nos in urbe, in quo sumptus vitae minoris est. Plus quam hoc, paulum iratus eram, difficile nobis est pecuniam in urbe facere, exitus denique, cibus et potus, etiam affines quam in rure, qui stant, foris cibum emere eunt, recentes emunt, numquam solum quicquam quod in promotione est emere, hic vir magnus, exitus denique concupivit vilior quam mulier, cum eo, etiam reunionem esse volo, amicas ad mercatum invitavit, haec promittere non possum. Itaque postea, cum nos duo divortium fecimus, ego divortium obtuli, tum ille iterum atque iterum me rogavit, nollem divortium facere, dixit etiam sibi difficile esse pecuniam servare, omnia propter futurum nostrum esse. Postquam de hac re cogitavi in urbe domum emere, domum habere, sed non puto. Item puto, ex-maritum meum consulto excusationes facere. Ego quoque benigna sum. Postquam aliquid intellexi, quod dixit, non ad cor meum feram. Quia res hic sunt, postea ad familiam sponsae directe redii. Donec ille divortium consensit, ego non reversa sum. Post divortium, ille sarcinas suas purgavit et abiit. Memini cum ambularet, tam temporis consumptionem afferre contigit. In mente mea etiam leviter acidum est. Divortium iam biennii est, antequam ille me interdum contingeret, me in Canada rogaret, sed causam ab eo non accepi. Non cogitavi, quod olim, cum sarcinas conficerem, subito libellum sub lecto elastico vidi, apertum. Nomine meo librum aperire volui, non nimis multa habeo, et etiam libellum argentarium cum charta, in computatione supradicta est quantum domum emere possis. Eo momento de ea cogitabam, cum caput inclinavit, speciem aequavit. Cor meum non amarum est, lacrimae defluxerunt. Et propter hoc, dubito an eam in praeterito vocare, sperans me iterum nubere posse. De eo cogito, initio an erravi, dicis?