ကွာရှင်းပြီး နှစ်နှစ်အကြာတွင် စပရိန်နိမ့်မွေ့ရာ ပတ်စပို့စာအုပ်တွင် o အကွေ့တစ်ခုကိုတွေ့သည်။

လင်မယားကွာရှင်းပြီး အိမ်အိုကြီးမှာ နေခဲ့တာ တကယ်တော့ အိမ်ရှာဖို့ ထွက်သွားချင်ပေမယ့် အိမ်ရှာဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်နဲ့လည်းနီးသလို အခုအိမ်နဲ့လည်းနီးသလို အိမ်ငှားလည်း မရှာတော့ဘူး၊ အခုက အိမ်ငှားခထက် ပိုမြင့်နေတယ်၊ ငါနဲ့ သူ့လင်မယားကွာသွားတဲ့ အိမ်က တိုက်ရိုက်ကွာသွားပြီ၊ အိမ်ငှားခကို တစ်နှစ်ပေး၊ ကွာရှင်း၊ သက်တမ်းကုန်တာ တစ်နှစ်ခွဲနီးပါးရှိတော့ အိမ်က တစ်ယောက်တည်း နေနေရတာ၊ ခင်ပွန်းဟောင်းက အိမ်ပြောင်းရတော့ တစ်နှစ်ခွဲလောက်ကြာတော့ မူလအိမ်မှာ နေခဲ့တယ်၊ မပြောင်းချင်တော့ဘူး၊ နောက်တော့ သက်တမ်းကုန်တော့ ပိုသင့်တော်တဲ့ အိမ်ရှာပြီး တစ်နှစ်စာ စရိတ်ငြိမ်းနဲ့ အခုလင်မယား နှစ်နှစ်လောက် ကွာသွားတယ်။ ငါနဲ့ လင်ကွာ ကွာရှင်းထားပေမယ့် ခင်ပွန်းဟောင်းရဲ့ စရိုက်က နည်းနည်း တင်းကျပ်နေတယ်၊ ငါနဲ့ ယောက်ျား အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် ဒီနေရာက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ ခင်ပွန်းဟောင်းက တွန့်တိုတတ်တယ်၊ ပိုက်ဆံမကုန်ချင်ဘူး၊ စျေးသက်သက်သာသာနဲ့ အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံပြုတတ်တယ်၊ နှစ်ယောက်သား အတူနေချင်ကြတယ်၊ နှစ်ယောက်သား ခါးခါးသီးသီး ဖြစ်နေကြပေမယ့် နှစ်ယောက်သား ဘယ်လိုမှ ပြန်မကူညီနိုင်ကြဘူး၊ စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်းအဆင်မပြေဘူး၊ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့လူနှစ်ယောက် ရုပ်ရှင်ရုံထဲမဝင်ဘူး၊ ဈေးဝယ်ထွက်၊ ဝတ်ကောင်းစားလှဝယ်၊ ရန်ဖြစ်လိုက်၊ သူနဲ့အတူတူ၊ တစ်နေကုန် ဈေးဝယ်ထွက်လို့မရဘူး၊ ဝယ်ဖို့ taobao ကို အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်၊ အင်တာနက်မှာ တစ်ခုခုကို သဘောကျနေတယ်၊ လိုက်ရှာလို့ မရတော့ဘူး၊ ကူပွန်ရှာရင် ရှာလို့ရတယ်၊ ခရီးအသစ်ကို သွားကြည့်တော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်မချမ်းသာဘူး။ ပုံသေရုပ်အုတ်မြစ်မရှိလို့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ဘဝက ပြိုကွဲသွားတော့ စကားတစ်ခွန်းထဲလိုပါပဲ အချစ်ရေးက တကယ်ကို အကွဲကွဲအပြားပြားဖြစ်နေတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျေးလက်ကထွက်လာကြ၊ ကျေးလက်က အိမ်စရိတ်နည်းနည်းလောက်ရမယ်ထင်တယ် ဒါပေမယ့် ငါ့ယောက္ခမတွေက မြို့ထဲမှာ နေထိုင်စရိတ်ထက် ပိုနေတာပဲ၊ ဒီထက်မက၊ ငါတို့နှစ်ယောက်က မြို့ထဲမှာ စားဝတ်နေရေး ခက်နေတယ်၊ သောက်စရာတွေထက် တောရွာက ယောက္ခမတွေတောင် ထမင်းသွားဝယ်၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဝယ်၊ ပရိုမိုးရှင်းဘာမှ မဝယ်ဖူး၊ ဒီလူကြီးက နောက်ဆုံးတော့ လိုချင်တပ်မက်မှု ရလဒ်က မိန်းမထက် စျေးပေါလိုက်တာ၊ ငါက ပြန်ဆုံပွဲတောင်မှ ရည်းစားတွေ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာ ဒါတွေက ငါကတိမပေးနိုင်ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့နှစ်ယောက် ကွာရှင်းလိုက်တာကွာ ကွာရှင်းဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ်၊ နောက်တော့ သူက ထပ်ခါထပ်ခါ ထပ်ခါထပ်ခါ အသနားခံတယ်၊ ကွာရှင်းဖို့လည်း ခက်တယ်၊ ပိုက်ဆံစုရတာ ခက်တယ်၊ အားလုံးက ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် တွေးပြီး မြို့ထဲမှာ အိမ်ဝယ်၊ အိမ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မထင်ဘူး၊ ငါက ရည်းစားဟောင်းလို့ တွေးပြီး အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားတယ်၊ တစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ်တယ်၊ ဘာပြောလဲ၊ စိတ်ထဲမှာ စွဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ဒီမှာ ကိစ္စတွေ၊ နောက်တော့ သတို့သမီးရဲ့ မိသားစုဆီ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားတယ်၊ ကွာရှင်းဖို့ သဘောတူတဲ့ အချိန်အထိ ပြန်မလာဘူး၊ ကွာရှင်းပြီးရင် သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပြီး ထွက်သွားတယ်၊ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ သတိရတယ်၊ အချိန်ကုန်တယ်၊ စိတ်ထဲမှာလည်း နည်းနည်း အက်ဆစ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကွာရှင်းထားတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ တခါတရံမှ မဆက်သွယ်ခင် ကနေဒါမှာ မေးကြည့်ပေမယ့် အကြောင်းပြချက် မယူမိဘူး မထင်မှတ်ဘဲ ဟိုအရင်တုန်းက ထုပ်ပိုးနေတဲ့ နွေဦးမွေ့ယာအောက်မှာ ပတ်စစာအုပ်ကို မထင်မှတ်ပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဖွင့်ကြည့်တော့ ကျွန်မနာမည်က စာအုပ်ဖွင့်ဖို့ မရှိဘူး၊ ဘဏ်စာအုပ်လည်း မရှိဘူး၊ အိမ်က စာရွက်တစ်ရွက်လောက်နဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်၊ သူ့အကြောင်းတွေးရင်း ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်တဲ့အခါ နှလုံးသားက နာကျည်းမနေဘဲ မျက်ရည်တွေ ကျဆင်းလာကာ အတိတ်က သူမကို ခေါ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တယ်၊ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့မျှော်လင့်ချက်၊ အဲဒါကို တွေးကြည့်မိတော့ အစမှာ ငါမှားနေပြီလို့ မင်းပြောလို့လား။