Ny vadiny, maty ny vadiny telo taona, nanonofy fa niditra tao am-pandriana ary nifoha mieritreritra luo, misokatra kidoro lohataona, nahazo

Vahoaka ambanivohitra aho, tany amin'ny oniversite nihaona tamin'ny vadiny tao an-tanàna. Tsy dia tsara loatra ny vatany, fa ny toetry ny fianakaviana dia tena tsara. Tamin'izany fotoana izany dia nipetraka tao amin'ny kilasy aho, matetika tao anatin'ny fiaraha-mientan'ny vondrona mba hanampiana azy, hikarakara azy, rehefa ela ny ela, dia niteraka fahatsapana manokana niaraka taminy izany. Mifanaraka ela isika, mahatsapa ny toetra mahavoa azy, avy eo dia mamaritra ny fifandraisana. Nihevitra aho fa handao ahy izy rehefa vita ny fianarana, noho ny toe-javatra iainan'ny fianakaviana, saingy nametraka fanontaniana izy tamin'ny lanonana fizarana diplaoma. Jereo ilay rangahy azo antoka, dia nanaiky aho fa nanaiky ny tolony. Ny tolakandro dia naka biraon’ny raharaham-bahiny izahay mba haka ny taratasy fanamarinana mariazy. Fantatry ny rafozam-baviny ity raharaha ity taorian'ny fiatoan'ny fahatezerana mafy, namoaka azy mivantana tao an-trano. Nikasa ny hikarakara tsara ny fatin'ny vadiny aho, ka tsia ary ny rafozambaviny. Mba hividianana fanafody ho azy any amin’ny mpitsabo dia izaho ankoatra ny andro aman’alina amin’ny asa fanampiny dia miaraka amin’ny diany sy ny diany isaky ny hopitaly lehibe. Rehefa mandeha ny fotoana, dia miharatsy ny toe-batan'ny lehilahy, amin'ny farany amin'ny alàlan'ny famafazana sakafo compensatory. Amin'ity indray mitoraka ity dia te hitady fanampiana amin'ny rafozana aho, fa izy ireo no manome tsiny an'izany rehetra izany, tsy te-hanome tanana aho. Hoy ilay rangahy, ny rafozambaviny mba hanompo ny tsara indrindra amin'ny roapolo taonany, ankehitriny miaraka amiko, tsy te hampiasa hery bebe kokoa izy ireo. Nandre izany ny foko, dia narary mafy, tsy haiko mihitsy izay hampionona azy. Tony, afaka manohy mafy ihany aho mba hahazoana vola, araka izay azo atao dia avelao ny dokotera hampiasa zava-mahadomelina mba hitazomana ny fiainany. Na izany aza anefa dia mbola tsy naharesy ny aretina ilay rangahy, maty tamin’ny taona faharoa nivadianay. Vady, tiako ny faty mandeha an-tongotra, ankoatra ny milina miasa isan'andro aorian'ny asa, liana amin'ny zava-drehetra. Rehefa ela ny ela dia korontana ny fiainako, korontana ny asa. Saingy tamin'ny taona fahatelo nahafatesan'ilay rangahy dia nanonofy tampoka aho fa niditra teo am-pandriana izy ary nilaza tamiko fatratra, andao. Mifohaza, nihevitra aho fa tsy voan'ny aretina, vao nanonofy toy izany. Fa mahatsapa ny vatana dia luo ambany, sokafy mijery, lohataona kidoro azo. Ny kidoro lohataona dia manana vola be, misy kaonty roa, ary koa taratasy iray. Soraty ny fanamarihana ambony: 'Ry vadiko, tsy fantatro hoe rahoviana ianao no hahita ilay vola. Raha mbola any am-piasana ianao, dia niala tamin'ny asa tapa-potoana aho mba hahazoana vola. Na dia tsy be, fa ny foko, na ahoana na ahoana amin`ny andro ho avy, manantena fa afaka ny ho sambatra. 'Nahita izany aho, dia tohina ny ranomaso, nihevitra fa ho afaka handinika be dia be ho ahy ilay lehilahy! Amin'izao fotoana izao dia tsy mahatsapa mafy intsony ny fiainana aho. Rehefa avy nanapa-kevitra ny hanana fiainana tsara aho, nefa koa maka fotoana hamangy ny rafozambaviny, manome toky ny vadiny any am-pasana! Hoy ianao, marina izany?