Seng Fra, hire Mann, ass dräi Joer gestuerwen, huet gedreemt, datt hien an d'Bett geklommen ass an erwächt ass, huet geduecht, Luo, huet Fréijoersmatratzen opgemaach, kritt

Ech sinn e Leit aus dem Land, an hunn hire Mann an der Stad um College kennegeléiert. Säi Kierper ass net ganz gutt, awer den Zoustand vun der Famill ass ganz gutt. Zu där Zäit hunn ech mat de Klassememberen zesummegelieft, dacks a Gruppenaktivitéite fir him ze hëllefen, sech ëm hien ze këmmeren, an op laang Siicht huet dat e besonnescht Gefill bei him ervirgeruff. Mir kommen laang zesummen, spieren, datt de Charakter sech gutt versteet, an dann bestëmmt dat d'Bezéiung. Ech hunn geduecht, datt hie mech beim Ofschloss wéinst de familiären Ëmstänn géif verloossen, awer hien huet d'Fro bei der Ofschlosszeremonie gestallt. Kuckt de Mann garantéiert un, ech hunn mech gewährt, säi Virschlag unzehuelen. Nomëttes si mir an e Büro fir Innenpolitik gaang, fir d'Hochzäitsurkund ze kréien. D'Schwéierelteren wëssen dës Saach nodeems se an eng rosen Roserei ausgebrach sinn, an hunn hien direkt aus dem Haus gehäit. Ech war mir virgeholl, gutt op de Kierper vun hirem Mann opzepassen, also nee a Schwéierelteren. Fir Medikamenter ze kafen, fir datt hie bei en Dokter goe kann, maachen ech nieft den Iwwerstonnen Dag an Nuecht, an ech sinn och mat senge Reesen hin an hier an all grouss Spideeler verbonnen. Mat der Zäit verschlechtert sech den kierperlechen Zoustand vum Mann, schlussendlech nëmme duerch Infusiounskompensatoresch Ernährung. Dës Kéier wëll ech Hëllef vun de Schwéierelteren sichen, awer si sinn dofir Schold, ech wëll keng Hand upaken. De Mann sot, Schwéierelteren sollen hir zwanzeg Joer laang sou gutt wéi méiglech déngen, elo bei mir, si wëllen net méi Muecht ausüben. Wéi ech dat héieren hunn, huet mäi Häerz wéi gemaach, ech weess guer net, wéi ech hie tréischte soll. Berouegt Iech, ech kann nëmme weider sou haart Sue verdéngen, sou wäit wéi méiglech d'Dokteren Medikamenter benotze loossen fir säi Liewen z'erhalen. Mä trotzdem huet de Mann et ëmmer nach net fäerdeg bruecht, d'Krankheet ze besiegen, an ass am zweete Joer no eiser Bestietnes gestuerwen. Mann, ech hunn gär e wandelnden Läich, zousätzlech zu de Maschinnen fir all Dag no der Aarbecht ze schaffen, Interesse un allem. No laanger Zäit ass mäi Liewen e Chaos, d'Aarbecht ass e Chaos. Mä am drëtte Joer nom Doud vu mengem Mann hunn ech op eemol gedreemt, datt hien an d'Bett geklommen ass a mir vill "Prost, komm schonn" gesot huet. Erwächt, ech hunn geduecht, ech hätt eng Krankheet verpasst, hat just sou en Dram. Mee fillt de Kierper luo drënner, maacht e Bléck op, Fréijoersmatratz kritt. D'Fréijoersmatratz huet vill Suen, et gëtt zwéi Konten, souwéi e Stéck Pabeier. Notiz uewen schreift: 'Fra, ech weess net, wéini Dir d'Suen fannt.' Wärend du op der Aarbecht bass, hunn ech mech aus engem Deelzäitjob geschlach fir ze verdéngen. Och wann net vill, awer et ass mäin Häerz, egal wéi an den nächste Deeg, hoffen ech, datt Dir Gléck kënnt hunn. Wéi ech dat gesinn hunn, war ech bis zu Tréinen geréiert, well ech geduecht hunn, mäi Mann kéint sech sou vill ëm mech këmmeren! An dësem Moment fille ech d'Liewen net méi schwéier. Nodeems ech decidéiert hunn, e gutt Liewen ze hunn, awer och Zäit ze huelen, fir meng Schwéierelteren ze besichen, hire Mann am Graf ze berouegen! Du hues gesot, ech maachen dat richteg?