تشک فنری داخلی پایدار

علاوه بر ارائه کیفیت ثابت از یک ماده، تمیز کردن تشک اصلی دشوار است و آنها معمولاً شروع به کثیف شدن می‌کنند، زیرا اغلب با پد وارد می‌شوند یا از قطعات کنه خاک کشاورزی استفاده می‌کنند و حشرات به هم چسبیده‌اند. با این حال، آنها مزایای خاصی را ارائه می‌دهند: استفاده از محصولات کشاورزی رها شده برای ساخت در خانه، ارزان بودن آنها. حتی در اواخر قرن نوزدهم، تولیدکنندگان کوچک محلی شروع به تولید تشک کردند، این محصولات هنوز ارزان هستند، زیرا تولیدکنندگان اولیه تشک همچنان به پرکننده بسیار ارزان (معمولاً از بقایای دور ریخته شده خیاط استفاده می‌کردند) و پارچه موجود نبودند، تکیه می‌کردند. تشک فنر داخلی پایداری دارد، که ممکن است پیشرفت مهمی در طراحی تشک باشد، که در اواسط قرن نوزدهم در اوایل توسعه آن رخ داد. از طریق لایه تزئینی داخلی که در مجموعه‌ای از تشک‌های فنری یکنواخت قرار می‌گیرد، تولیدکنندگان می‌توانند برای محصولات خود، بافت الاستیک و یکنواختی قوی تزریق کنند. با این حال، به دلیل آنچه که به اصطلاح تشک فنری داخلی نامیده می‌شود، هزینه تولید بسیار بالاست، و فقط می‌توان این هزینه را به مشتریان ثروتمند منتقل کرد تا کشتی و هتل لوکس اولیه را خریداری کنند. تا بعد از جنگ جهانی اول، که تشک فنری توکار به تولید انبوه رسید، رئیس شرکت قبلاً فریم تخت می‌ساخت. اگرچه الزامات - 40 دلار بیش از دو برابر تشک موی اسب خوب - در آن زمان برای تشک فنری توکار او در سال 1926، محصولات او بسیار راحت بودند، به طوری که میلیون‌ها آمریکایی آنها را خریداری کردند.