کارخانه قدیمی تشک، کانون هنر

رنگرزی در طول سال‌ها
بگلار مرلیچ، هنرمند شیشه‌گر، هنر خود را در گاراژ دخترش دنبال می‌کرد، جایی نامناسب برای جوشکاری در نیمه‌شب، و بدتر از آن، سعی می‌کرد به دانشجویان مشتاق آموزش دهد.
با این حال، هفته گذشته، ملیزیان استودیویی را در یک کارخانه تشک‌سازی متروکه و شبیه غار اجاره کرد، که جدیدترین بازتاب تلاش‌های ونتورا برای تبدیل خود به بهشتی برای هنرمندان شاغل است.
ملیسا، ۷۰ ساله، گفت: «به نظر من این یک فرصت بزرگ است.» سال-
مرد بازنشسته‌ای که خودش را در لکه ننگش غرق کرد
اشتیاق به شیشه به مدت 30 سال.
«راستش، آخر این هفته تریلرم را بار می‌زنم و اسباب‌کشی می‌کنم.»
مرلیچ بیست هنرمند برتر از بین حدود چهل هنرمندی است که در نهایت فضایی به مساحت هزار متر مربع را اشغال خواهند کرد.
از سال ۱۹۳۶ تا اوایل امسال، اینجا کارخانه تشک‌سازی بل است.
در کارخانه هنری بل که به تازگی نامگذاری شده است، آنها تمیز خواهند شد
هزینه روشنایی فقط ۱ دلار برای هر فوت مربع است و فرصتی برای کمک به تغییر منطقه‌ای که مدت‌ها فقیرترین محله ونتورا بوده است، وجود دارد.
شارون ترول، رئیس شورای اجتماعی ناحیه غربی سازمان بهبود اجتماعی محلی، گفت: «این یک پروژه بزرگ است».
«این به مردم از سراسر جهان اجازه می‌دهد تا از بخشی از شهر ما بازدید کنند.»
«مسئولان شهر هم خیلی مشتاق هستند.»
سید وایت، مدیر توسعه اقتصادی ونتورا، گفت: «این واقعاً یک پروژه کاتالیزوری است، نه تنها برای وست اند، بلکه برای کل دنیای هنر.» \".
«ما ونتورا را به یک «شهر هنر» جدید در جنوب کالیفرنیا تبدیل خواهیم کرد.»
بهار گذشته، شهرداری مینیاپولیس را استخدام کرد-
توسعه طرح پروژه بر اساس Artspace، هزینه کمی را ارائه خواهد داد
صرف فضای استودیویی و مسکن برای ۲۵ هنرمند و خانواده‌هایشان.
مکان پروژه هنوز انتخاب نشده است، اما مقامات می‌گویند مکان بالقوه نزدیک خیابان ونتورا است و انبارها و محوطه‌های نفتی به سرعت جای خود را به آپارتمان‌ها و بخش‌های تجاری می‌دهند.
تشک بل (Bell) دهه‌هاست که نماد خیابان ونتورا (Ventura Avenue) است.
اما تحت فشار تولیدکنندگان بزرگ و فروشگاه‌های بزرگ، این کسب و کار در ماه مه درهای خود را بست.
شکست آن، جاش آدیسون، نوه رابرت آدیسون، رئیس سابق بل، را به دردسر انداخته است.
او می‌توانست برج ساعت متعلق به یک شرکت امانی خانوادگی را خراب کند و از ساخت آپارتمان سود خوبی به دست آورد.
یا، او می‌تواند آن را به کسب‌وکاری که به دنبال فضای ارزان است اجاره دهد، مانند ایده استفاده از ساختمان به عنوان یک تی‌شرت ارزان.
آدیسون ۴۲ ساله گفت: «این اصلاً کارما، فنگ شویی یا هر چیز دیگری که اسمش را بگذارید، خوب نیست.» انرژی واقعی
توسعه‌دهندگان املاک و مستغلات با پروژه‌هایی در کائوآئی و سن دیگو.
«به نوعی، می‌خواهم در احیای نزدیک [این منطقه] سهیم باشم.»
برای آدیسون، این به معنای صرف حداقل صدها میلیارد دلار برای عریض‌تر کردن سانروف، ارتقای سیم‌ها و نوسازی کلی فضای داخلی کثیف است.
خانواده آدیسون سودهای دیگری هم دارند.
املاکی در ونتورا ایجاد شد، از جمله یک ساختمان قدیمی در یک بلوک بزرگ در مرکز شهر و هفت هکتار زمین در ساتی‌کوی، که قبلاً یکی دیگر از مکان‌های خانگی بود: یکی از بزرگترین مزارع طوطی در کشور.
این زمین در حال تبدیل شدن به شهرک صنعتی است.
علاوه بر این، آدیسون گفت که استفاده از کارخانه قدیمی برای منافع عمومی همان چیزی بود که پدربزرگش می‌خواست.
رابرت ادیسون، یک مهندس آموزش‌دیده، به خاطر سخاوتش شناخته شده است.
او از اهداکنندگان بزرگ باشگاه پسران و دختران است که باشگاه نزدیک را به نام او نامگذاری کرده‌اند.
جاش ادیسون گفت که قبلاً به یکی از بازیکنان ثابت باشگاه پولی که برای رفتن به دانشگاه نیاز داشت را می‌داد، آن مرد اکنون در ساکرامنتو بانکدار است و او با او در تماس بوده است.
با کمک پدربزرگش، م. B.
هان راهان، یک نقاش دیواری معروف محلی، فضایی را در ساختمانی که متعلق به خودش بود، اجاره کرد.
هانراهان گفت: «او تصمیم گرفت از من حمایت کند، فقط اجاره‌ام را در یک دعوای بی‌حاصل نگه داشت و از کاری که من کردم پیروی کرد و از آن قدردانی کرد.» \".
«جاش من را به ارث برد.»
«هانلاهان و همکارانش، موزس مورا، در کارخانه سابق تشک‌سازی، یک نقاشی دیواری عظیم از محله قدیمی ونتورا به نام آپارتمان تورتیلا خلق خواهند کرد.»
طبق کار آنها برای نمایشگاه موقت در نزدیکی پارک تفریحی شهرستان ونتورا، این اثر روی دیوار در امتداد بزرگراه ونتورا، نزدیک به محله قدیمی نصب خواهد شد.
هانراهان گفت: «من به فضای بزرگتری نیاز دارم و این عالی است.» \".
«من جایی می‌خواهم که یک درِ بزرگ برای تحویل کالا داشته باشد و مردم بتوانند بیایند و ببینند ما چه کار می‌کنیم.»
«با تشویق دیگر هنرمندان و مقامات شهری، آدیسون این ساختمان را به عنوان مکانی برای گردهمایی هنرمندان، حضور کودکان در کلاس‌ها و لذت بردن مردم اطراف از یک کافه جدید که بازدیدکنندگان می‌توانند در آن هدایایی بخرند، تصور می‌کند.»
اما از همه مهم‌تر، آدیسون جایی را می‌خواهد که هنرمندان بتوانند در آن کار کنند.
او گفت: «قرار نیست اینجا یک مرکز خرید عتیقه‌جات یا تعداد زیادی گالری کوچک باشد.» \"
«اینجا جایی است که مردم هنر خلق می‌کنند.»
کت و شلوار رنگ شده
فقط هنرمند شیشه‌گر، مرلیچ.
از آنجایی که پس‌انداز بازنشستگی‌اش به دلیل ورشکستگی شرکت قدیمی‌اش تمام شده بود، نمی‌توانست پول زیادی برای هنر خرج کند.
استودیوی جدید او کمتر از ۲۰۰ دلار در ماه هزینه دارد.
ملیشی گفت: «شیشه رنگی زندگی فوق‌العاده‌ای است.» \".
«اما تو ثروتمند نخواهی شد»