Είναι η σύγχρονη ζωή υπερβολική για σένα; Ίσως ένα μικροσκοπικό κουτί στο δάσος να είναι η λύση

Για να επικοινωνήσουμε μαζί μας, πρέπει να περπατήσουμε δύο ώρες μέχρι το Στάντερσβιλ, μια πόλη στις παρυφές των βουνών Μπλου Ριτζ στη Βιρτζίνια, όπου ο πληθυσμός έχει μειωθεί σε 384 άτομα με την πάροδο των ετών. Ένα εξοχικό κατάστημα και αυτή η δασώδης έκταση, πριν από την άφιξη 20 μικρών σπιτιών αυτό το φθινόπωρο, είναι ένας καταυλισμός τροχόσπιτων που ονομάζεται Paradise Acres.
Το μέρος του ουρανού είναι αμφιλεγόμενο.
Τη δεύτερη επίσημη ημέρα του χειμώνα, η γη είναι ένας βάλτος άχρωμος, περιτριγυρισμένος από ψηλά άγονα δέντρα, καλυμμένος με ένα νεκρό φύλλο.
Αλλά αυτή η υπόσχεση είναι να φύγουμε μακριά. μια αρχή-
Αυτές οι υπηρεσίες ενοικίασης δεν είναι διαθέσιμες
Η καμπίνα και αυτό.
Κάμπινγκ κοντά σε μεγάλες πόλεις
Μπορούμε να αναστηλώσουμε τις ψυχές μας εδώ.
Όταν το αυτοκίνητό μας έτριξε στο χωματόδρομο, περάσαμε από ένα δυσοίωνο κάρβουνο --
Γκρίζο κουτί με ρόδες.
Η λέξη «Λενόρ» είναι γραμμένη σε μια πινακίδα «.
«Αυτό είναι ένα πιστό αντίγραφο των Λίλιαν, Χανκ, Φέλιξ και Σίρλεϊ, αυτό είναι το μικρό σπίτι που μας ανατέθηκε και μαθαίνουμε από την εταιρεία σε συνοπτικό κείμενο, το κείμενο μας παρέχει επίσης έναν κωδικό εισόδου.»
Αλλά η Λενόρ προκάλεσε το πρώτο συναισθηματικό κύμα στο αυτοκίνητο.
Το Tinys έχει έναν τρόπο να το κάνει αυτό.
Στις απαλές, δασώδεις φωτογραφίες μάρκετινγκ του Getaway, μικροσκοπικά πλάσματα όπως η Lenore είναι γεμάτα συμβολισμό.
Μέσα, το ζευγάρι έκοψε μαζί το αβοκάντο.
Σε μια εστία φωτιάς, συγκεντρώθηκε μια ομάδα κουλ παιδιών από πολλές εθνοτικές ομάδες.
Νεαρές γυναίκες φυτεύονται σε μεγάλα παράθυρα από το δάπεδο μέχρι την οροφή και έχουν θέα στο δάσος κρατώντας βιβλία με σκληρό εξώφυλλο, μπορείς μόνο να υποθέσεις ότι γράφτηκαν από τη Ζέιντι Σμιθ ή την Όντρε Λορντ.
Σε μια εικόνα, μια γυναίκα απλώς στρεβλώνει τον εαυτό της παρουσιάζοντας την ευδαιμονία της γιόγκα.
Η οξυδερκής έμφαση στην απόδραση, την αποσύνδεση και την ξεκούραση αντηχούσε στους στόχους διακοπών των millennials.
Σε κάθε αγορά εκτός Νέας Υόρκης, Βοστώνης και Ουάσινγκτον, το σπίτι του Getaway είχε κρατηθεί το Σαββατοκύριακο και στις αρχές του 2017 η εταιρεία ιδρύθηκε από δύο αποφοίτους του Χάρβαρντ, συγκεντρώνοντας 15 εκατομμύρια δολάρια σε επιχειρηματικά κεφάλαια, κάτι που σημαίνει ότι σύντομα μπορεί να δημιουργηθεί μια μικρή κατασκήνωση στο δάσος κοντά σας.
Παρόλο που το όνομά του είναι Getaway, δεν πουλάει το είδος των άγριων διακοπών Σαββατοκύριακου που μπορεί να ζήσετε στο Κανκούν ή σε φαγητό.
Μπορεί να έχετε ένα στοχευμένο ταξίδι στην Πορτογαλία.
Αντίθετα, δείχνει το τρομερό όραμα της ζωής στην πόλη και στη συνέχεια χρησιμοποιεί τον εαυτό του ως αντίδοτο.
Ανακαλεί την πρακτική του λουτρού στο δάσος, της αποσύνδεσης και της θεραπευτικής απομόνωσης στην Ιαπωνία.
Σας ενθαρρύνει να ολοκληρώσετε το μυθιστόρημά σας σε τιμή λίγο πάνω από 160 δολάρια ανά διανυκτέρευση --
Γιατί προφανώς δεν έχεις χρόνο να κάνεις τίποτα άλλο.
Και επιμείνετε να διαγραφείτε από τη λίστα με τις πηγές άγχους που αναφέρονται βολικά σε αυτό το φυλλάδιο διακοπών.
Περιλαμβάνει: εργασία, email, μηνύματα κειμένου και διαγωνισμό.
Εισάγαμε τον κωδικό, ανοίξαμε τη Shirley σαν χρηματοκιβώτιο και αρχίσαμε να περπατάμε τριγύρω.
Ξάπλωσα σε ένα μεγάλο κρεβάτι με μαλακή πλατφόρμα.
(Ανακοίνωσα τη «φούσκα μνήμης» με ζάλη».
) Διάβασα προσεκτικά πολλή βιβλιογραφία, η οποία, μεταξύ άλλων, έλεγε στους επισκέπτες ότι ήταν σκόπιμο να μην υπάρχουν καθρέφτες.
Επειδή μόνο όταν τέρατα πρέπει να είναι εδώ, όπως ο Χένρι Ντέιβιντ σόλο, σκέφτονται τους πόρους τους.
(Πρέπει να σας υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει ένα βιβλίο στο ράφι με τίτλο «Λίμνη Βάλντεν».
Υπάρχουν δύο πιάτα στην κουζίνα, δύο φλιτζάνια, μία κατσαρόλα, κανένα από αυτά.
Οι ξύλινες θήκες που συναντήσαμε, πραγματικά, πραγματικά, πραγματικά πρέπει να κλειδώνεις το τηλέφωνό σου, τόσος πόνος και πηγή FOMO.
Αλλά αν δεν μπορείτε να το εγκαταλείψετε, προσφέρουν την άνεση του να μην υπάρχει καθόλου WiFi.
«Ηλίθιε», σκέφτεσαι.
«Αυτό λέγεται κάμπινγκ». «Όχι ακριβώς.»
Τώρα, στο μικρό σπίτι που κανείς δεν το παραδεχόταν, το ονομάζαμε εξοχικό, το οποίο ονομάζεται «απόδραση».
«Είναι ακριβώς αυτό που προσφέρουμε στις οικογένειες των προαστίων που κάνει το «Little House Hunter» μια καυτή εκπομπή για το HGTV, και το μικρό σπίτι είναι μια άλλη πραγματικότητα και μια απίστευτη προέκταση της φαντασίας.»
Το προφανές ερώτημα είναι, «ποιος μπορεί να αντέξει τόσα λίγα».
Ακόμα καλύτερα: «Αυτό πρέπει να είναι, μην είσαι πολύ χρεωμένος, ώστε το δέρμα σου να καίγεται κάθε στιγμή που ξυπνάς κάθε μέρα», καθώς μόλις πρόσφατα αναβαθμίστηκε από τη σειρά 350 --square-
Ξέρω πώς είναι να ζεις σε ένα μικρό σπίτι χωρίς πόρτα.
Άγχος είναι να ανησυχώ ότι μπορεί να ζήσω έτσι για πάντα ή να ζήσω λιγότερο μια μέρα.
Δεν μπορώ λοιπόν να αρνηθώ τη γοητεία των ανθρώπων για τα μικρά σπίτια.
Ο μινιμαλισμός σε μικρούς ξύλινους ναούς, με μέσο όρο λίγο πάνω από 200 τετραγωνικά πόδια, κοστίζει περίπου 50 δολάρια,000
Είναι μια παραπλανητική μόδα.
Οι χαριτωμένες ξύλινες καλύβες με ρόδες είναι δημοφιλείς όχι επειδή οι άνθρωποι θέλουν να μειώσουν το μέγεθος, αλλά επειδή μειώνουν το μέγεθος.
Η Έιμι Τέρνμπουλ, πρόεδρος του Αμερικανικού Συνδέσμου Μικρών Σπιτιών, δήλωσε: «Έχουμε δουλέψει σκληρά όλη μας τη ζωή για να μπορούμε να χαλαρώνουμε». «Πρόκειται για μια σχετικά νέα εφεύρεση (ιδρύθηκε το 2015) με 400 μέλη σε εθνικό επίπεδο».
«Η αλλαγή έγκειται στο ότι η στεγαστική κρίση στους millennials και το 2008 μας έδειξε ότι δεν έχουμε χρόνο για κάτι τέτοιο».
Η ασφάλεια είναι ένας μύθος.
Η στέγαση είναι απρόσιτη για πολλούς ανθρώπους.
Έχουμε φοιτητικά δάνεια.
«Λοιπόν, ποιο είναι το νόημα;» Δεν είναι περίεργο που αυτό το μικρό σπίτι, το οποίο είναι στην πραγματικότητα και διανοητικά εκτός δικτύου, θα σας γοητεύσει.
«Στην αρχή οι άνθρωποι έλεγαν, είναι τόσο χαριτωμένο, θέλω κι εγώ ένα», είπε ο Τέρνμπουλ. \".
Αλλά το κίνημα των μικρών κατοικιών έχει περιέλθει σε δημοτικές διαμάχες και έχει αποκλειστεί από κοινότητες που τελικά δεν θα ζήσουν σε προσωρινές κατοικίες.
Είπε ότι είναι παράνομοι σε πολλές περιοχές.
«Δεν μπορείς να ζεις με αυτά όλη την ώρα», είπε ο Τέρνμπουλ με κάποια εκνευρισμό. \".
«Αυτό είναι το πρόβλημα».
«Αλλά οι διακοπές και άλλα μικρά σπίτια προς ενοικίαση, όπως ένα τροχόσπιτο στο Πόρτλαντ του Όρεγκον ή ένα μικρό ξενοδοχείο στο Ώστιν του Τέξας, μπορούν να σας δώσουν μια γεύση από αυτή τη ζωή σε ένα μικρό σπίτι».
Σε ένα πρώιμο διαφημιστικό βίντεο, ένας από τους ιδρυτές της Getaway ανέφερε ότι τα μικρά σπίτια είναι μια ακόμη αντίδραση των millennials στη ζωή των γονιών τους.
«Η μορφή δεν είναι σωστή, και η λειτουργία δεν είναι σωστή», αστειεύτηκε ο διευθύνων σύμβουλος Τζον Σταφ, στοχεύοντας σε μερικά μπεζ ονειρεμένα σπίτια στα ανώνυμα προάστια.
Οι millennials έχουν κατηγορηθεί για τους θανάτους σημαντικών αμερικανικών ιδρυμάτων, όπως οι χαρτοπετσέτες και η J.
Πλήρωμα και ασυδοσία.
Αλλά αν όλοι κάνουμε λάθος, αν ήταν τα αμερικανικά ιδρύματα που σκότωσαν κρυφά τους millennials ή τουλάχιστον τους γέμισαν με έναν φόβο ύπαρξης, αυτός ο φόβος θα καταβρόχθιζε σιωπηλά τις καρδιές τους, για παράδειγμα, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση «μπορείτε να αποδείξετε ότι οι millennials βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση».
«Νιώθουν μεγάλη πίεση στα τηλέφωνά τους», είπε η Τζιν Μ. \"
Η Τουένγκε είναι ψυχολόγος που μελετά τις διαφορές μεταξύ των γενεών και είναι η συγγραφέας του βιβλίου «Η γενιά μου».
«Η τεχνολογία ήταν πάντα τόσο απαιτητική», είπε ο Τουένγκε. \".
Καθώς οι άνθρωποι αφιερώνουν περισσότερο χρόνο αλληλεπιδρώντας με τα ψηφιακά μέσα, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο αλληλεπιδρώντας πρόσωπο με πρόσωπο -- με πρόσωπο.
«Αν το μικρό κουτί των γονιών τους είναι ένα ακόμη ίδρυμα που πρέπει να φύγει, ίσως φαίνεται σαν ένα μικρό κουτί για να φύγουν.»
Ίσως η απάντηση βρίσκεται στη λίμνη Βάλντεν.
Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Σόρο μετακόμισε στη Λίμνη Βάρντεν για να μείνει μακριά από την κοινωνία.
«Μπορεί να ειπωθεί ότι η ζωή σε ένα χωριό εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο διαφορετική από τη ζωή στη λίμνη Βάλντεν», σημείωσε ο Τουένγκ. \".
«Συγκρίνετέ το με ένα κινητό τηλέφωνο στη σύγχρονη ζωή».
«Είναι γελοίο, αλλά ελπίζω να νιώσω λίγο από το στιγμιαίο ξύλο που δεν έχει πραγματοποιηθεί ποτέ.»
Ακόμα κι αν παίξω Bon Iver στο ραδιόφωνο Bluetooth, τότε βγάζω τον παρεχόμενο φακό έξω από τη φωτιά μας και πασπαλίζω το (παρεχόμενο) προσανάμμα στο (παρεχόμενο) κούτσουρο, ανάβω την πρώτη μας φωτιά και κάνω μερικές (παρεχόμενες) μελωδίες.
Αντ' αυτού, καθόμαστε έξω και ανάβουμε τη φωτιά του μωρού μας, είναι τόσο τρομακτικό όσο ένα αναμμένο κερί, πίνουμε κρασί μέχρι να αρχίσει να βρέχει.
Αργότερα, κοιμήθηκα σαν νεκρός